Stadsmaker UIT Chongqing

Na een prachtige periode in Chongqing, Beijing en Xi’an is het Chinese avontuur van deze stadsmaker eind januari weer tot een eind gekomen. Een overweldigende ervaring en een kennismaking met een land, cultuur en bevolking die alle verwachtingen overtroffen.
DSC0091220141230_153021
_DSC3063 20141210_110301De afgelopen weken gebruikt om ‘te landen’ – hoewel China ook best druk is, maakt men zich er toch (ogenschijnlijk) minder druk dan hier. Het gehaast en gestress zit toch minder in de Chinese cultuur, wat dat betreft zou ik wel een Chinees kunnen zijn. Lees verder

Van Urban Gardening tot Rollende Keukens

URBAN GARDENING
Waar het in de vorige eeuw heel gewoon was dat je achter je huis een moestuintje had en misschien nog wat kippen noemen de stadsmensen van nu dat Urban Gardening of zelfs Urban Farming wanneer men op diezelfde postzegel ook nog een aantal stuks pluimvee wordt geplant. Er zijn zelfs mensen die kippen houden op driehoog achter – het individu dat in zijn eigen ‘legbatterijkooi’ van ca. 30m2 ook nog iedere ochtend een vers eitje van het balkon wil plukken. Je kunt in je enthousiasme naar ‘verantwoorde’ voeding ook doorslaan natuurlijk. Lees verder

The man with three kidneys – trueLIFE story (Part II)

In het vorige blog (Part I) vertelde ik al over mijn gastcollege aan studenten van MIADA en dat mijn persoonlijke verhaal enorme indruk maakte in beide klassen.

Behalve dat ik orgaandonatie een gezicht wilde geven was een tweede doel ook voorlichting en bewustwording, maar ik wilde zelf ook wel meer weten van de situatie hier. Waarom is China bijvoorbeeld het land met relatief het laagste aantal donorgeregistreerden van de wereld – slechts 0.6 donoren per 1 miljoen inwoners.

confucius-1

Confucius stond ook centraal in één van de schetsvoorstellen met betrekking tot het ontwerpen van een campagne voor meer orgaandonoren door de studenten van MIADA.

Een van de oorzaken is dat veel Chinezen het Confucianisme aanhangen – de leer van Confucius. Volgens deze filosofie dien je – uit respect voor je ouders– je lichaam na je dood als één geheel intact te houden net zoals dat je het hebt gekregen.

Echter binnen dezelfde filosofie zou je het doneren van een orgaan ook kunnen zien als een ultieme daad van medeleven wat past binnen het confuciaanse basisconcept ‘Jen’ (menselijkheid, liefdadigheid en vriendelijkheid).

De vraag voor de toekomst is of ‘Jen’ zwaarder mag wegen dan iets fysieks als het behouden van een lichaam. Indien die focus verlegd zou kunnen worden zou dat een enorm potentieel aan donororganen op kunnen leveren.

Een andere oorzaak waardoor orgaandonatie niet leeft ligt in het feit dat een transplantatie enkel weggelegd is voor de ‘happy few’. Dit werd mede duidelijk naar aanleiding van de – eerste – vraag die mij in beide klassen gesteld werd. DSC00780
Toen ik ”niets” antwoordde op hun vraag wat ik voor mijn transplantatie had betaald vielen ze bijna één voor één van hun stoel. Nadat ik had uitgelegd dat iedere Nederlander maandelijks ‘spaart’ voor het geval hij medische zorg nodig heeft en het dus iets anders werkt dan in China krabbelden ze langzaam weer op.

Wanneer je dan hoort dat een transplantatie in China ongeveer 300.000 Y kost en je vervolgens bedenkt een gemiddelde maaltijd ongeveer 12 Y (EUR 1.50) dan kun je je voorstellen dat een transplantatie maar voor weinigen is weggelegd. Niet zo vreemd dus ook dat de studenten nog nooit een getransplanteerde in het wild hadden gezien.

Ook de wachtlijst is – mede hierdoor – relatief kort. Het feit dat 300.000 patiënten wachten op een orgaan klinkt veel, maar op een bevolking van meer dan één miljard is dat relatief gezien heel weinig. Echter worden er jaarlijks slechts 10.000 transplantaties uitgevoerd, waarmee niet gezegd is dat je zomaar aan de beurt bent. Helemaal in een systeem waar geld en corruptie ook nog een belangrijke rol speelt bij het toewijzen van zorg – zo begreep ik uit de vragen en opmerkingen van de studenten.
Ongeveer 65% van alle organen in China blijkt nu nog afkomstig van gevangenen, waarvan weer 90% van geëxecuteerde gevangen. Een item in dezelfde week op CCTV News – de Chinese nieuwszender – waarin China aankondigde vanaf 1 januari 2015 geen organen van (geëxecuteerde) gevangenen meer in te zetten voor transplantatie wierp weer een ander licht op de zaak.
@DSC00240
Ik was wel benieuwd wat de studenten van dit besluit vonden. Vanuit ons westerse oogpunt – waarbij de doodstraf al verwerpelijk is – is dit natuurlijk niet meer dan een menselijk besluit. Anderzijds als de Chinezen zo afhankelijk zijn van de gevangenen voor donororganen zal dit besluit een flinke afname van het aanbod betekenen.

De meningen van de studenten waren niet echt uitgesproken – maar dat geldt voor vrijwel alle meningen (in het openbaar).

Een interessante opvatting uit de groep was dat wanneer je als gevangene wordt geëxecuteerd je wel iets heel ergs moet hebben gedaan. Door als gevangene je organen beschikbaar te stellen kun je op die manier iets terugdoen voor de gemeenschap die je op een of andere manier schade hebt toegebracht.

Afsluitend. Een enerverende les voor de studenten, maar ook zeker voor mijzelf. Er is op het gebied van voorlichting en bewustwording nog heel veel te doen.
Maar ik ben optimistisch, want als ze ergens in de wereld weten wat recyclen is dan is dat wel China.

The man with three kidneys – a trueLIFE story (Part I)

DSC00229_2In de maanden voorafgaand aan zo’n lang verblijf hier in China zet je al je ideeën en onderwerpen op een rijtje om je verder in te verdiepen en/of over te bloggen wanneer je hier eenmaal bent. Gelijktijdig weet je ook wel dat wanneer je naar China gaat alles anders zal verlopen op het moment dat je de aankomsthal van Chongqing Jiangbei International Airport uitloopt.
Plannen zijn leuk, maar zoals het gaat in een vreemd land waar je voor langere tijd verblijft je moet het allemaal maar gewoon over je heen laten komen. De ene keer is het een warme deken en de andere keer een oude douche – of kermis zoals je wil. “It’s all part of the Chongqing experience” – dat wat gebeurt is veelal niet gepland en dat wat is gepland gebeurt meestal niet volgens planning.
Dat je gevraagd wordt om aan studenten van MIADA (Modern International Arts and Design Academy) in Chonging gastcolleges te geven over orgaandonatie is ook zoiets dat op je pad komt en je natuurlijk met beide handen aanpakt.
Een ervaring die je om meerdere redenen niet wil missen. Lees verder

Xi’an – van Terra cotta naar beton

Na twee weken Chongqing werd het tijd om meer van China te gaan zien. De keus viel op Xi’an omdat dat met 1.5 uur vliegen ‘vlakbij’ is en er veel goede geluiden over deze oude stad rond gaan. Het Muslim Qarter met de Great Mosque, The City Wall, Big Wild Goose Pagode, Shaanxi Historic Museum, The Drum Tower en natuurlijk het Terra Cotta leger, we hebben het allemaal zoals het een goede toerist betaamd allemaal bezocht. En inderdaad het moet gezegd,  Xi’an is een prachtige historische stad, maar voor hoe lang nog?
20141208_115117_DSC286120141208_162306
Chongqing wordt wel de stad van de kraanvogels genoemd – niet omdat Chongqing het ideale broedgebied voor deze gevederde vriend is, maar vanwege het grote aantal bouwkranen dat er in dit gebied staan opgesteld.

Mij is verteld dat ruim 1/3 van alle bouwkranen wereldwijd in China staan en dat daarvan de meesten zich hier in Chongging hebben genesteld.
Maar Shaanxi – waarbinnen Xi’an valt – doet verhoudingsgewijs waarschijnlijk niet onder aan Chongqing wanneer je daar dichtheid aan bouwkranen per vierkante meter uit zou rekenen.

Aanvliegend op Xi’an lijkt het of je in een nieuw level van SimCity bent beland. Voor wie SimCity niet kent, dit is simulatiespel waarbij je – samen met anderen – online je eigen stad ontwerpt en bouwt.
Ver voor Xi’an zie je verspreid over het speelveld al ‘plukjes’ wolkenkrabbers, fabrieksterreinen, industriegebieden en energiecentrales oppoppen. Vanuit de lucht is ook het strakke lijnenspel van (tol)wegen, lightrails en spoorlijnen al goed zichtbaar.
Dit wijdvertakt transportnetwerk is nodig om straks al die miljoenen mensen en goederen dagelijks efficiënt met al die locaties te verbinden. In tegenstelling tot Nederland zie je dat de infrastructuur er vaak al grotendeels ligt, ver voordat de eerste kraanvogels neer zullen strijken om hun eerste stenen te leggen.
blog_DSC3220 blog_DSC3219blog_DSC3221blog_DSC3218Eenmaal geland brengt een airport-shuttle van het vliegveld naar het oude centrum van Xi’an – het is alsof je vijftig minuten met een Google-glass door je eigen SimCity spel heen rijdt. Links en rechts alleen maar wolkenkrabbers in aanbouw of gebouwen die wachten op de sloopkogel. Deze te slopen panden zijn naar onze begrippen overigens ook nog van een redelijk formaat, maar in het nieuwe China tel je als gebouw pas een beetje mee wanneer je minimaal 25 bouwlagen groot bent en nog 10 van zulke ‘vriendjes’ om je heen hebt staan.
_DSC3166 _DSC3182 _DSC3196
Lopend over de oude stadsmuur van Xi’an heb je het beste zicht op het oude en nieuwe Xi’an.
Binnen de muren de oude stad die langzaamaan ook opgeofferd dreigt te worden aan de kantoorkolossen en shoppingmalls – inclusief bijbehorende westers invloeden als de bekende fastfood ketens en koffietentjes.
Het feit dat je voor de koffie in zo’n zaak meer ‘bucks’ op de balie moet neerleggen dan voor een portie verse noodles twee straatjes verder doet je wel afvragen voor welke Chinees deze koffie betaalbaar is en wetende dat de Chinees (nog) geen echte koffiecultuur kent. Gezien de voorkeur voor zoet is het ook de vraag of die er ooit zal komen voor het bittere zwarte goud. Zolang de ‘Vanilla Latte’ en ‘Caramel Macchiato’ nog favoriet zijn bij de hippe koffieclubs en er vooral voorgezoete oploskoffie wordt verkocht is er op dit gebied nog een lange weg te gaan voor de Chinees aan de espresso is.
_DSC3203 20141210_105653
20141210_105220

Buiten de muren zie je zo ver je oog rijkt een woud van woonkolossen – reeds in bezit genomen door de Chinees van buiten of nog tijdelijk bewoond door één of meerdere kraanvogels. Tussen de muur en de woonkolossen kun je soms nog een stukje oude stad waarnemen, veelal aan de rand van een spoorlijn of autoweg, daar waar de nieuwe Chinees niet wil wonen.

Het is overigens fascinerend om te zien dat het straatbeeld zich nog weinig aan lijkt te trekken van al die vernieuwing. Of je nu in het oude centrum bent of aan de randen van de stad, het sociale leven van de Chinees speelt zich af op straat, dat is waar hij/zij eet, sport, kaart en bij kletst. Althans zo lijkt het, maar misschien zijn de bewoners van de wolkenkrabbers wel de Vinex-bewoners van China en zien zij de straat ook met name als iets om je over te verplaatsen van bed naar werk en visa versa.

Het levert in ieder geval mooie beelden op, beelden waarvan je hoopt dat ze over tien jaar ook nog te vinden zijn. Dat er naast alle betonnen ‘pilaren ook nog ruimte overblijft voor het traditionele terra cotta.
20141208_132741_DSC300720141210_124855

Meer beelden over de trip naar Xi’an