Verse Kippesoep *)

Het mooie aan Chongqing is dat deze stad nog midden in de transitie zit, dat merk je dus ook aan de restaurants – een hele enkele keer hebben ze een menukaart met plaatjes maar in negen van de tien gevallen moet je gewoon met handen en voeten uitleggen wat je wilt bestellen. Hier en daar geholpen door ‘vriend’ Pleco – de vertaalapp.

IMG-20141205-WA0000Trek in lunch liepen we een – zo op het oog – pas opgeknapt restaurantje aan …. in …. binnen en stelden we ons menu op de hierboven beschreven wijze samen. ‘Vegetables’ door de zojuist gekochte paksoi uit je boodschappentas te laten zien en vervolgens iets met ‘fiesh’, ‘poork’ en ‘chieken’.
Na 10 minuten ‘hints’ heb je dan uiteindelijk alsnog een verrassingsmenu – voor in dit geval – 3 personen besteld.

Vrijwel direct kwam de eigenaar druk gebarend aan tafel. Dit bleek een uitnodiging om mee te lopen naar een bak met vissen links achterin de zaak – of we daar even eentje uit wilden zoeken. Omdat we een redelijk uitgebreid menu hadden besteld, kozen we een klein exemplaar uit waarna we weer naar onze tafel wilden gaan – dat bleek niet de bedoeling.

Er ging een deur open met een kast vol met haantjes – welke ‘chieken’ we wensten. We moesten even bijkomen van deze verrassende wending en lieten de eigenaar zelf zijn favoriet kiezen.

IMG-20141205-WA0001Terug op onze plek zagen we hoe de koks werden ingevlogen – wij Nederlanders waren natuurlijk binnen gehobbeld op het moment dat het personeel normaal gesproken een dutje doet of achter in de zaak hun inkomsten aanvullen met een potje Mahjong.
Eerst kwam kok ‘vis’ binnen kort daarop gevolgd door ‘kip’ die zijn winterjas verruilde voor een witte koksbuis met roze damesschort en resoluut naar ‘het kippenhok’ liep – om 10 seconden later samen met een druk klapwiekend haantje uit de kast te komen.
In de luttele seconden tussen kast en keuken kon het haantje nog net even een blik werpen op ‘de daders’ die even verderop in het restaurant aan een tafeltje op hem zaten te wachten.

Een kwartiertje later liep de serveerster niets verhullend in onze richting om een foto te maken van die vreemde blanke wezens. Het resultaat ging achterin de zaak meteen de groep rond. Net als wij vinden zij het ook spannend en interessant om andere culturen ontmoeten. Dat je veelvuldig wordt aangestaard en gefotografeerd ben ik inmiddels wel gewend.

20141204_145850[1]Kort daarop werden de eerste gerechten geserveerd, inmiddels weten we dat daar geen einde aan lijkt te komen. Na de aardappel, groente, rijst en enkele goedgevulde schalen met vleesgerechten – kip, varken en vis dachten wij – stond de tafel overvol. Zo hadden we in plaats van de uitgekozen vis er allemaal één van die grootte gekregen.

Omdat alles hier vrij ‘spicy’ wordt gekruid – to put it mildly – en aan de structuur van de vleesreepjes niet altijd eenvoudig te zien/proeven is van welk dier het afkomstig is kan het zijn dat hetgeen je voor kip aanziet toch ‘pork’ was.
Die vergissing werd ons duidelijk toen we voor ons gevoel bijna uitgegeten waren en er tot onze stomme verbazing een enorme schaal uit de keuken werd aangevoerd.
De kippensoep! In dit geval de haantjessoep die we allemaal van de verhalen kennen en waar ik voor vertrek dus al voor was gewaarschuwd.
En het is allemaal waar – de bouillon is heerlijk en het vlees ook. Alleen het is toch even wennen wanneer je met je stokjes een hanenkam, snavel of klautje uit de soep vist. Stuk voor stuk delicatessen in de Chinese eetcultuur, maar het personeel stond dit tafereel licht geamuseerd van een afstandje te aanschouwen.
IMG-20141205-WA0005  IMG-20141204-WA0007  IMG-20141204-WA0006
Hoewel je het niet verser kunt krijgen dan zo, blijf het toch een raar idee en enigszins hypocriet om alleen het filetlapje of de gehaktbal te willen eten zonder dat je het ook nog maar op enige wijze kunt herleiden naar zijn oorspronkelijke vorm.
Maar een soep met een gehele soepkip – van kop tot teen is weer het ander uiterste.

*) Wat het ‘Groene Boekje’ ook mag beweren – hier is duidelijk de soep van één kip dus zonder tussen ‘n’

Eerste kennismaking met China en haar Chinezen

Deze begon reeds op Helsinki Vantaa Airport nadat Finnair mij daar had gedropt voor een tussenlanding op weg naar Chongqing. In het vliegtuig vanuit Nederland was er nog sprake van een comfortabele mix van Nederlanders, Finnen en Chinezen.

20141123_170452Echter bij Gate 37e waar ik mij – samen met 5 Finnen, 3 Duitsers en 1 Engelsman – bij 350 luid ‘pratende’ Chinezen diende te voegen voelde ik dat het avontuur echt was begonnen.
Toen ik eindelijk het vliegtuig betrad – Chinezen dringen graag voor en ik had alle tijd – stond 90% van hen reeds in het vliegtuig te klungelen met hun handbagage. Die bagagerekken hangen ook wel erg hoog voor de gemiddelde Chinees. De een was inmiddels toe aan de derde poging om zijn rugzak al slingerend in de bak boven zijn hoofd te mikken en een paar rijen verder stond haalde een andere gevaarlijke capriolen uit om via de vliegtuigstoel iets hogerop te komen.

Dus voordat ik bij stoel H in rij 53 was aangekomen had ik al vele vrienden gemaakt. Zo’n lange Nederlander is best handig om je trolley op te bergen. En voor mij had het als voordeel dat ik ook gewoon door kon lopen naar achteren in plaats te moeten wachten op de 4e of 5e worp met de rugzak.

Overigens een tip voor iedereen die 7 uur met een kist Chinezen moet reizen, boek een stoel achterin. Het kippenhok bevindt zich aan de voorzijde van het vliegtuig en dan heb je toch nog een beetje rust.

En een van de eigenschappen van de Chinezen is – kwam ik achter tijdens de lange observatie – is dat ze moeilijk stil kunnen zitten. Met hun thermosflesje thee lopen ze voortdurend rondjes door het vliegtuig alsof ze een wandeling door het door het park maken – compleet met de jas aan en de tas rond hun schouder. Dit gaat zelfs ’s nachts door wanneer ze om het uur van stoel verwisselen om even in een andere omgeving in slaap te vallen.

Eenmaal aangekomen in Chongqing ging de intocht veel soepeler dan gedacht. Ik had een enorme rij grote petten in gedachten voor wie ik mijn koffer vijf keer zou moeten openen. Leg maar eens uit dat al die ‘xtc-tabletjes’ in grappige vormpjes en vrolijke kleurtjes voor eigen gebruik zijn.
Maar integendeel – een goedgemutste Chinese dame die een blik wierp op mij, mijn yellow-card (immigration service), mijn paspoort en vervolgens weer op mij. Vier stempels en een goedkeurend knikje kon ik mijn door alle bagagekarretjes met Chinezen worstelen om als een van de eersten mijn koffer van de band te plukken. Via de ‘green line’ stond ik ineens in de aankomsthal waar ik werd opgewacht door een goede bekende.

Buiten tref je een rij taxi’s aan, maar de chauffeur van onze – enigszins gedateerde – Suzuki had de combinatie ‘reiziger’, ‘vliegtuig’, ‘koffer’ waarschijnlijk nog niet eerder meegemaakt. Stomverbaasd wanneer de kofferbak te klein is voor een standaard koffer, dan maar op de achterbank. Eén passagier er naast en eentje opgevouwen op de bijrijdersplek.
20141125_170634Na 40 minuten toeterend, knipperend en zigzaggend bereikten we de campus. Pruttelend en rokend kwam de taxi bovenaan de berg – met een gemiddelde stijgingspercentage van tien percent – voor de deur van ons appartement tot stilstand. dat voor de komende twee maanden ons huis is. Hetzelfde appartement van waaruit wij dus de komende twee maanden dagelijks minstens één keer de berg neer en op moeten.

Kortom, het avontuur is begonnen ……

Van hotpot tot hutspot en van beveiligde chocola tot ‘mobile lanes’

Volgende week zondag de 23e om 11.15 is het dan eindelijke zover. Dan vertrekt het vliegtuig richting Helsinki om van daar door te vliegen naar Chongqing. Maandagochtend – Nederlandse tijd – zet ik dan voor het eerst voet op Chinese bodem.

De laatste weken staan volledig in het teken van afronden en voorbereiden.
Afronden in de zin van overdragen van lopende projecten en heel veel afscheidsborrels en -etentjes. Ondanks dat het slechts twee maanden is willen iedereen toch nog even bijkletsen en je alvast nieuwjaar wensen.

Voorbereiden wat betreft papierwerk en vaccinaties, maar ook “Wat ga ik daar nu eigenlijk doen?”. Zoals eerder aangekondigd ga ik me onder andere verdiepen in het fenomeen van Urban Villages en aanverwante onderwerpen zoals hoe burgers/bewoners met deze (gedwongen) veranderingen om gaan. Wat doet je als men zegt dat je huis volgend jaar plat gaat en er geen vervangende woonruimte wordt geregeld zoals in Nederland gebruikelijk is.

Maar ik wil ook alledaagse zaken beschrijven waarover je verbaasd of waar je ter plekke tegenaan loopt.
Denk bijvoorbeeld aan een vergelijking tussen de Chinese hotpot en de Hollandse hutspot
of waarom zijn chocoladerepen in China voorzien van een anti-diefstal tag terwijl die bij ons aan kleding worden bevestigd
en natuurlijk wil ik ook zelf ervaren of mensen met 4G ook sneller lopen op de ‘Mobile Lane’ in Chongqing dan de 3G gebruikers.

Wanneer jij nog tips hebt of suggesties om ter plekke uitgezocht wil hebben laat het dan gerust weten via lex@urbanboost.nl

En mocht je me nog willen financieel willen steunen dan kan dat de komende 10 dagen nog via mijn crowdfundingsite

IMG-20141109-WA0018

security

 

 

Nog 25 dagen te gaan

Met nog minder dan een maand te gaan is het aftellen begonnen en zijn de voorbereidingen in volle gang.

De tickets zijn geboekt – 23 november om 11.15 richting Helsinki om van daaruit in één keer door te vliegen naar Chongqing. Met koffers vol ervaringen aan extra bagage zetten we op 24 januari 2015 weer voet aan de grond.

De kracht van de sociale media heeft zich weer eens bewezen. Door in diverse LinkedIn en Facebook groepen te laten weten dat ik er aan kom en wat ik wil gaan doen heb ik inmiddels de eerste afspraken kunnen maken met locals die over Chongqing willen vertellen en/of mij mee willen nemen naar de urban villages.
“Laat maar weten wanneer je er bent'”.

Hier in Nederland ook al vele China-kenners gesproken en volgende week netwerken tijdens tijdens de Dragons Business Club Nederland-China in Amsterdam 😉

20141027_110016Afgelopen maandag mijn prikken gehaald bij de GGD – dat bleek toch minder standaard dan verwacht. Heftig overleg over de naar binnen te schieten medicatie, mijn medicijngebruik kan er toe leiden dat de vaccinaties niet (voldoende) aanslaan. De 19e november – 4 dagen voor vertrek – terugkomen voor bloedonderzoek om te bepalen of ik de volgende dag nog een extra shotje moet hebben ter bescherming.

De crowdfundingactie ‘Stadsmaker in Chongqing’ is vandaag al de grens van 50% behaald gepasseerd, een mooie basis voor de resterende 25 dagen. Maar iedereen is natuurlijk vrij om bij te storten en/of te delen onder vrienden en familie.

IMG-20141030-WA0007_bewerktOok de officiële uitnodiging – noodzakelijk voor de visumaanvraag – is vanuit Chongqing per koerier onderweg naar Nederland. Dat kan natuurlijk niet per mail, Chinezen op de ambassade willen de stempels kunnen voelen en de inkt kunnen ruiken – anders telt het niet. Maar gelukkig hebben ze maar vier werkdagen verwerkingstijd nodig, dus nog geen enkele reden tot paniek.

Crowdfunding Stadsmaker in Chongqing

http://www.worldofcrowdfunding.com/stadsmaker-chongqing

Studiereis naar het verre oosten – op zoek naar de Chinese betekenis van UrbanBoost
Het plan is om in november voor ruim twee maanden naar Chongqing – Chicago aan de Gele Rivier en de vierde stad van China – af te reizen.

Ik wil daar een studie doen naar Urban Villages in Chongqing – dit zijn steden die van oorsprong in het gebied liggen en nu bedreigd worden door de oprukkende ‘mega-city’ Chongqing. Een stad van 8 miljoen inwoners en nog altijd explosief groeiend binnen een gemeente van 30 miljoen inwoners.

Per urban village verschilt het enorm hoe deze omgaan met die oprukkende stad. De een wordt weggevaagd en vervangen door wolkenkrabbers, anderen gaan zichzelf ontwikkelen en worden opgenomen in de grote stad, omringd door wolkenkrabbers.

Wat ga ik doen?
Belangrijkste Urban Village waar ik me op wil richten is het gebied ’18-steps’. Hier ontmoeten arm en rijk elkaar bovenaan de trap. Beneden bevindt zich de oorspronkelijke stad welke bedreigt wordt door de opdrukkende stad boven, waar de Gucci’s en Cartier’s vechten om het mooiste (duurste) plekje.
Daarnaast wil ik ook op andere plekken, aan de randen van de oprukkende stad kijken hoe deze stad zich ontwikkelt. Online zijn verschillende voorbeelden waarbij enkele jaren geleden het naderende einde van een village werd aangekondigd – zijn deze steden inderdaad verdreven, wat staat daar nu of hebben deze steden zich (deels) staande weten te houden?

Om iedereen die dat wil op de hoogte te houden van alle bevindingen zal ik hierover intensief bloggen via mijn website.
Ook over de uitstapjes naar Beijing, Shanghai en Hong Kong – allen op ca. 3 uur vliegen – waarvan het de bedoeling is deze vanuit Chongqing te bezoeken.

Waarom dan deze crowdfunding?
De cultuur van Chongqing, de enorme contrasten tussen nieuw en oud, arm en rijk zullen een onvergetelijke indruk maken, een verrijking voor het leven – maar niet voor mijn bankrekening. Natuurlijk had ik voor deze reis kunnen sparen, ware het niet dat dit ook pas 2 maanden geleden op mijn pad kwam. Helaas kan ik deze studiereis ook nog niet uit het bedrijfskapitaal van UrbanBoost financieren dat nog maar enkele maanden bestaat.

Maar omdat zo’n kans als deze niet iedere dag voorbij komt en misschien wel nooit meer moet je die nu met beide handen aangrijpen. Daarnaast lopen de vaste kosten in Nederland natuurlijk ook gewoon door tijdens het verblijf in China.
Vandaar dit verzoek tot sponsoring.

Omdat we met velen zijn, niet zoveel als in Chongqing, is elk bedrag welkom en hoop ik op die manier dat jullie mij kunnen helpen dit tot een succesvolle reis te laten zijn en jullie deelgenoot te laten zijn van de reis en de ervaringen.